Tarcza Boehmego do badania ścieralności

Nr kat. N1001

Tarcza Boehmego to urządzenie do badania ścieralności materiałów budowlanych wg. EN 1338, EN 1339, EN 1340 EN 1341, EN 1342, EN 13318, EN 13813, EN 13748-1, EN 13748-2 oraz EN 13892-3.
Stalowa tarcza ścierna o średnicy 760 mm wyposażona jest w napęd elektryczny zapewniający prędkość 30 obr/min, automatyczny licznik obrotów i mechaniczny system docisku próbki.

Metoda badania odporności na ścieranie przy użyciu tarczy Boehmego.

Odporność na ścieranie i erozję to jedne z głównych cech związanych z trwałością posadzek przemysłowych, które znajdują zastosowanie w sektorze drogownictwa oraz budownictwa. Z powodu oddziaływania środowiska na konstrukcje możemy wyróżnić zużycie materiału czy jego powłoki związane z działaniami ciał stałych tj. przesuwanie, uderzanie
i toczenie a także związanych z wodą tj. omywanie, uderzanie. Z racji zróżnicowanych własności fizyczno mechanicznych oraz odmian kamienia naturalnego wybór jednej metody oznaczenia odporności podłoża nie jest oczywisty w każdym przypadku z uwagi na złożoność procesu korozji oraz jej przyczyny.

Obecnie w badaniach dotyczących wytarcia kamienia naturalnego podczas eksploatacji posługujemy się normą PN-EN 14157:2005-12P „Kamień naturalny – Oznaczanie odporności na ścieranie”. Z tego powodu najczęściej używane metody badania odporności materiału na ścieranie to: metoda szeroką tarczą (metoda A), metoda Boehmego (metoda B) oraz Amslera. Pomiędzy wszystkimi trzema metodami zachodzą wzajemne korelacje, jednakże
w Polsce najpopularniejszą z metod badawczych, oceny odporności na ścieralność betonów jest Metoda Boehmego. Popularność tej metody wynika z dużej dostępności niezbędnego sprzętu oraz doświadczenia personelu laboratoryjnego w tym
zakresie. Eksperyment opierający się na tej metodzie badawczej przeprowadzany jest przy użyciu tzw. tarczy Boehmego, jest to przyrząd do pomiaru ścieralności materiałów betonowych betonowych. W szczególności przeznaczony jest do badania ścieralności posadzek betonowych, płyt chodnikowych, kostki brukowej i innych podobnych elementów.

Metoda badania odporności z użyciem Tarczy Boehmego to badanie materiałów kamiennych, które polega na oznaczeniu odporności materiału na ścieranie tj. pomiarze zmiany wysokości i masy prostopadłościennej próbki (o boku około 71 mm). W przypadku tej metody niezbędne jest sporządzenie minimum trzech rdzeni (o średnicy ok. 120 mm). Próbki badawcze wycinane są z betonowej posadzki przemysłowej, a po odpowiedniej obróbce poddawane analizie w laboratorium. Betonową próbkę umieszcza się na tarczy posypanej ścierniwem, a następnie dociska i wprowadza w ruch obrotowy za pomocą maszyny ścierającej. Czołowa, stykowa powierzchnia musi być płaska i pozbawiona wszelkich nierówności . Jako ścierniwo najczęściej używany jest sztuczny korund. Tarcza wykonuje daną ilość obrotów, na skutek czego powstaje ubytek w objętości próbki badanej. Do zrealizowania eksperymentu niezbędne jest przygotowanie co najmniej sześciu próbek prostopadłościennych lub sześciennych, istotne aby podstawa była kwadratem. Próbki suszy się do uzyskania suchej masy a następnie określa się ich wymiary i masę. Kolejnym etapem jest przygotowanie w odpowiedni sposób tarczy – poprzez umieszczenie na jej powierzchni porcji korundu (około 20g). Próbkę umieszcza się w uchwycie i dociska osiowo siłą około 294 N. Podczas badania próbkę poddaje się 16 cyklom ścierania-każdy z tych cykli składa się z 22 obrotów. Ważne aby po każdym zakończonym cyklu ścierania uprzątnąć tarczę oraz nasypać  ponownie ścierniwo, a próbkę obrócić o 90 stopni. Po zakończonym badaniu dokonuje się porównania zmiany wysokości próbki (wynik podawany w mm) oraz zmiany objętości próbki (wynik podawany w mm3). Wyniki otrzymujemy po około 4-5 dniach od zakończenia badania.

Oznaczenie odporności na ścieranie kamienia naturalnego przeprowadzane jest w celu sprawdzenia czy materiał spełnia wszelkie wymagania stawiane wyrobom sektora drogownictwa bądź budownictwa. W zależności od klasy ścieralności betonu, kamienia naturalnego wierzchnia warstwa posadzki ściera się na głębokość ok. 1 mm przy klasie A6 i ok. 2 mm przy klasie A9-A12 mm. W przypadku posadzek dodatkowo utwardzanych powierzchniowo posypką wytarciu ulega około połowa, a w niektórych przypadkach może dojść do wytarcia całej grubości warstwy utwardzającej. W przypadku drogownictwa tj. wyrobów drogowych według Polskich wytycznych wymagane jest, aby utrata próbki kamienia naturalnego z wysokości nie przekraczała 1,2 mm, tym samym utrata objętości nie powinna przekraczać 6050 mm³.[i]

 

Produkt został dodany do listy zapytań.

Wyślij zapytanie